That Holiday Feelin’

Vanaf nu schrijf ik in plaats van een blog op mijn website, columns voor het magazine JazzFlits. De JazzFlits komt 20 keer per jaar uit en is te lezen op www.jazzflits.nl. Alle columns die ik voor JazzFlits schrijf post ik ook op deze website. 

JazzFlits nr. 190, 7/01/2013

THAT HOLIDAY FEELIN’

Tijdens de kerstvakantie ben ik weer even in Nederland. Al mijn Amerikaanse vrienden vieren kerst thuis in Florida, South Carolina of Connecticut en heel New York loopt leeg. Gelukkig vullen de toeristen die gaten weer op en zo kon ik mijn huis onderverhuren en naar Nederland vliegen op de vlucht voor een eenzame kerst.

Een week geleden liep ik nog door Macy’s waar een krioelende menigte elkaar omverliep onder begeleiding van Ella Fitzgeralds album Ella wishes you a swinging Christmas.  In Bloomingdales stond Joe Williams’ That Holiday Feelin’ op repeat en in de Apple Store op Fifth Avenue werd de sfeer gezet door Betty Carter en Ray Charles.

Nu ik weer in Nederland ben vragen vrienden en familie wat ik nu precies leer in New York en waarom ik zo nodig naar Amerika moest verhuizen. Toen ik Macy’s binnenkwam en Ella hoorde besefte ik dat dat de essentie was; het feit dat ik door een van de grootste warenhuizen van Amerika liep en dat honderden mensen op dat moment al dan niet bewust naar Ella Fitzgerald luisterden.

Twee grote verschillen met de rest van de wereld zijn natuurlijk dat jazz in Amerika is ontstaan en dat Swing in de jaren ’20 en ’30 populaire dansmuziek was, top 40 muziek. Ook Broadway musicals, waar veel liedjes voor werden geschreven die we nu standards noemen, waren erg populair. In Europa was dat nooit echt het geval. Jazz is geworteld in Amerika, dat merk ik in het alledaagse leven, maar ook als ik optreed of zelf naar een concert ga. Iedereen kent standards, iedereen kent Duke Ellington of Count Basie of Louis Armstrong. Muzikanten zijn zelf ook veel bewuster van de historie en de link met blues en gospel, omdat jazz veel meer met het alledaagse leven is verweven. Ik besefte dit verschil heel sterk toen ik mijn eerste privéles had met Charenee Wade. Plotseling voelde het even heel onnatuurlijk dat ik jazz zong. Alsof ik Chinees wilde leren zonder ooit in China te zijn geweest. Ik vergeleek mijzelf opeens met een Japanse vriendin van mij die orgel studeert aan het Prins Claus Conservatorium in Groningen. Zij kwam naar Nederland omdat ze in Japan geen oude orgels hebben en oefent in kerken in kleine Groningse dorpjes. Ik was even uit mijn evenwicht gebracht, maar dat had ik al gauw weer terug gevonden. Jazz heeft zich natuurlijk al tientallen jaren geleden over de wereld verspreid en Europese jazz heeft zelf ook een eigen geschiedenis opgebouwd. Daarnaast zijn de grenzen van wat jazz is totaal vervaagd en beleeft ieder het op zijn eigen manier. Ik wil absoluut niet zeggen dat je naar Amerika moet om jazz muziek te maken, maar nu ik in New York woon, voel ik dat mijn fundament steviger is geworden en dat ik sterker verbonden ben met de muziek. Blijkbaar had ik daar behoefte aan en is dat misschien onbewust een reden geweest om naar New York te verhuizen.

Als ik terug ben in New York is de kerst gekte over en begin ik aan een nieuw semester. Ik ben erg benieuwd wat het nieuwe jaar me zal brengen want, zoals trombonist J.J. Johnson ooit zei: “Jazz is restless. It won’t stay put and it never will”.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *