New York Madness II

De New Yorkse Subway is met een lengte van 368 kilometer één van de grootste metronetwerken ter wereld. Het netwerk bestaat uit 468 stations die bijna allemaal 365 dagen per jaar 24 uur per dag open zijn. Dagelijks reizen er ongeveer 6,5 miljoen mensen met de subway en ik ben daar een van. En ik reis veel. Ik kan in slaap vallen en wakker worden precies op het moment dat ik uit moet stappen. Ik reis zelfs zoveel met de metro dat ik zou zweren dat de MTA conducteur vandaag omriep: ‘Stand clear of the closing doors, Roos’. Ook kan ik geblinddoekt de metro inlopen en ruiken welke het is. Hoe vreemd het ook klinkt, andere New Yorkers zullen het met me eens zijn dat elke trein een eigen geur heeft. Ik reis het meest met de R-train en de R-train heeft een licht zurige geur, maar niet zoals de E-train dat heeft. In de E-train is die zurige geur gemixed met de muffe geur van daklozen die daar de nacht doorbrengen. In de M-train ruik je duidelijk dat deze trein niet in de weekenden en ’s nachts gebruikt wordt, net iets te fris. Ook kun je de metro inlopen en iemand aantreffen die zich tien jaar niet heeft gewassen of zijn/haar ontstoken wonden een jaar niet heeft laten verzorgen. Het enige juiste wat je als geblinddoekte dan kunt doen is NIET INSTAPPEN. Zoiets overkwam mij gisteren. Ik liep de trein in en plotseling renden een heleboel mensen de trein weer uit. De deuren gingen dicht, ik keek om mij heen en besefte dat net na mij iemand was ingestapt die zowel de kleine als de grote boodschap in zijn broek had. Ik zie New York als een groot survivalparcours.
Vorig weekend ben ik naar The Bronx afgereisd om Bobby McFerrin in het echt te zien. Zoals het een Nederlandse betaamt, was ik een uur van te voren aanwezig om een goedkoop studentenkaartje van 10 dollar te bemachtigen. Dat is me gelukt en dat was maar goed ook! Het eerste stuk wat hij in zijn eentje zong was precies waar ik op had gehoopt, een show van alles wat hij met zijn haast buitenaardse stem kan. Maar toen besloot Bobby dat hij wel genoeg had gezongen. Met de bassist begon hij een blues, haalde een tweede microfoon tevoorschijn en vroeg of er iemand in de zaal was die een chorus wilde improviseren. Op dat moment kreeg ik een cultuurshock van jewelste. In plaats van iets dieper in hun stoel te zakken en glazig naar de grond te kijken, sprongen er binnen een seconde 50 mensen op en stormden naar het podium. Bobby liet vier mensen een poging doen en ging weer in zijn eentje verder. Daarna pakte hij de tweede microfoon weer op en vroeg wie er een duet wilde doen. 100 mensen schoten uit hun stoel en ik wist niet waar ik kijken moest. Even was het geweldig, want ondertussen ben je niet zomaar ergens; je bent in New York en dus stonden rond Bobby de meest geweldige beatboxers, operazangers, gospelsterren, tapdansers en wonderkinderen. Maar helaas, New York heeft ook zijn grenzen en naast die vijf wondermensen, stonden nog 95 anderen op hun beurt te wachten. En Bobby liet ze zingen en zingen en zingen tot mijn oren van mijn hoofd af vielen.

Na afloop kwam ik duizelig maar toch ook tevreden de zaal uit. Ik begreep eindelijk waarom haast alle zangers een duet met Bobby McFerrin op hun cv hebben staan en ik moet zeggen, het voelde goed om al dat Amerikaans enthousiasme te zien en dat voor maar 10 dollar…

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *