New York Madness

Vanaf nu schrijf ik in plaats van een blog op mijn website, columns voor het magazine JazzFlits. De JazzFlits komt 20 keer per jaar uit en is te lezen op www.jazzflits.nl. Alle columns die ik voor JazzFlits schrijf post ik ook op deze website.

From december 3rd on I’ll be writing about my life as a musician in New York City. You’ll get to know about everything I hear, see and notice in the New York music scene. A new JazzFlits will be released every other week on www.jazzflits.nl. I’ll post them on this website too.

JazzFlits nr. 192, 13/02/2013

The day just slipped away from me. Het wordt zo’n loze uitspraak omdat we het haast elke dag wel zeggen, maar het is waar, de tijd gaat zo vreselijk snel. Toen ik op de basisschool zat weet ik nog dat ik het jaar als een lange saaie weg voor me zag. Sinds ik begon met studeren houd ik het leven haast niet meer bij. In New York zit ik zomaar drie uur in de subway en als ik de metro weer uitkom is het alweer avond.  De week glipt door mijn vingers terwijl ik er middenin zit. Er zijn te veel dingen die ik wil doen en deze maand ben ik weer in de typische New York madness beland, want blijkbaar is het vocalisten maand. Toevallig hebben alle bars en clubs besloten de beste zangers in deze maand te programmeren en ik heb het er erg druk mee.

Op dit moment zit ik in de 55bar in West-Village. Ik ben bij een concert van Kate McGarry en het is pauze. Ik ga vaker naar haar luisteren als ze in New York is en op een of andere manier zit haar publiek altijd vol met bekende jazzmuzikanten. Aan de bar schuin tegenover mij zit Fred Hersh, naast mij zit Maria Schneider, achter me zitten Peter Eldridge en Theo Bleckmann, voor me zit Kurt Elling met zijn vrouw en Ari Hoenig en Jonathan Kreisberg komen net binnen.

Kate is all-american, een zangeres waar ze hier trots op zijn . Ze zingt een mix van standards, Amerikaanse folksongs en oude pophits. Ze wordt begeleidt door haar man Keith Ganz op gitaar. Ze heeft een hele mooie zachte stem en ze brengt haar liedjes op een geweldige manier over. Bij het nummer over haar ouders en jeugd kan ik mijn tranen haast niet bedwingen. Ze heeft haar repertoire zorgvuldig uitgekozen en zingt  onbekende liedjes van Dave Frishberg, Line ‘m up van James Taylor en zelfs Desperado van The Eagles als protest tegen de wapenwet.

In tien dagen heb ik acht concerten gezien en al na het derde concert raakte ik mijzelf kwijt. Na het zien van Jo Lawry besefte ik dat mijn piano spel beter moet. Toen ik Cyrille Aimee in Smalls hoorde besloot ik alleen nog maar solo’s te transcriberen en alle jazz standards van de wereld te leren. Daarna zag ik Leni Andrade zingen in Dizzy’s en dacht: ‘Nee, Braziliaanse muziek daar ga ik me nu echt op richten’. Na het concert van Theo Bleckmann was de knoop doorgehakt en wist ik dat sound toch het belangrijkst is, maar toen zag ik Becca Stevens en besloot ik het over een andere boeg te gooien: ‘’Ik ga alleen nog maar liedjes schrijven.’’ Maar oh daar was Esperanza Spalding en ik vroeg me af of ik misschien nog bassiste kon worden. In Cornelia Street Cafe besloot ik dichteres te worden, of tapdanser, of goochelaar, of trommelaar, of tovenaar of ooievaar… Toen werd het zwart voor mijn ogen en vanaf dat moment weet ik niets meer…