Inspirational Voices

Central Park is het allermooist in de herfst. Ik ga er zoveel mogelijk heen en het is er heerlijk.  Door de ‘Indian Summer’ is het nog steeds rond de 20 graden en kan je met een boek tussen de eekhoorns op een bankje gaan zitten. Halloween komt eraan en overal zijn pompoenen te koop. Ik eet pompoensoep, pompoentaart, pompoen cupcakes,  pompoen curry. Wat mij betreft is dit de beste tijd van het jaar!

Ik ben weer volop aan het studeren, liedjes aan het schrijven en lessen aan het volgen. Dit semester neem ik les van Charenee Wade. Een zangeres die onlangs nog tweede werd in de prestigieuze Thelonious Monk competitie. Zij is van Afro-Amerikaanse afkomst en dat zie je en hoor je. Tijdens mijn eerste proefles in juni besefte ik me dat zij had wat ik niet heb en dat ik dat wilde hebben. Mijn eerste twee lessen met haar zitten er alweer op en het is best confronterend om in een kamer te zijn met iemand die zoveel soul heeft als zij. Ik voelde me vooral erg stijfjes en erg blank. Om mij wat te ontdooien en te bevrijden van mij Nederlandse ‘doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg’ mentaliteit, leek het haar een goed idee als ik eens een Gospel dienst zou bijwonen. Aangezien mijn vriendinnen op bezoek waren en zij zoveel mogelijk het Amerikaanse leven wilde proeven, besloten we met z’n allen naar de Abyssinian Baptist Church te gaan waar het gospelkoor ‘The Inspirational Voices’ zou gaan optreden.

We kwamen binnen en ik moet zeggen dat ik me nog niet bepaald bevrijd voelde tussen alleen maar zwarte mensen met mooie
kleren aan die elkaar allemaal leken te kennen. En nog minder toen een oudere man mijn vriendin onder veel rambam uit de kerk wilde zetten nadat ze een foto maakte met haar telefoon terwijl iedereen om ons heen foto’s nam. Gelukkig werd de man even ernstig toegesproken en mocht mijn vriendin gewoon blijven zitten. Terwijl wij nog een beetje van de schrik bekwamen, startte het koor met het eerste lied ‘Magnify the Lord’. Langzaam begonnen onze voeten mee te stampen, bij het tweede lied begonnen onze heupen te wiegen, bij het derde lied klapten onze handen. Bij het vierde lied stonden we op, bij het vijfde lied hoorde ik een voorzichtige ‘Halleluja’ naast me en bij het zesde lied zongen we luidkeels mee. Toen nam het koor een korte pauze en kwam er een oud vrouwtje het podium oplopen. Ze had god gevonden nadat ze drie hartaanvallen had overleefd en zong het lied ‘Since Jesus Came into My Heart’. Meteen begreep ik hoe ze die drie hartaanvallen had overleefd; ze was een engel. Dat moest wel want ze had zo’n on-ge-loof-lijke stem. Jong, helder en diep en de hele kerk viel stil… Ik keek om me heen en hier en daar zag ik mensen huilen of met opgeheven armen naar boven kijken. Op dat moment hadden mijn vriendinnen en ik ons bijna bekeerd.

Nadat de mensen om mij heen hun tranen hadden gedroogd en we weer in de banken zaten, kwam het koor weer op voor het lied ‘Something about the name Jesus’. Onze voeten begonnen langzaam mee te stampen, onze heupen begonnen te wiegen en onze handen klapten. Bij het lied ‘Who’s on the Lord side’ stonden we op en zongen mee: Stand up, if you’re on the Lord’s side. Get up, if you’re on the lord’s side, stand up, get up, stand up!…

Na afloop praatte ik nog even met de dirigent van het koor. Hij vertelde dat hij ook jazz muziek gestudeerd had en dat hij net met deze baan was begonnen. Hij zong al van jongs af aan in de kerk en vertelde dat veel mensen uit het koor en de band jazz hadden gestudeerd. Ook legde hij me de verschillen in zangtechniek uit tussen gospel en jazz en gaf me als tip wat pentatonische versieringen te studeren. Toen ik een week later les had van Charenee Wade begonnen mijn voeten te stampen, mijn heupen te wiegen, mijn handen te klappen en was ik bevrijd.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *