Inspirational Voices

Vanaf nu schrijf ik in plaats van een blog op mijn website, columns voor het magazine JazzFlits. De JazzFlits komt 20 keer per jaar uit en is te lezen op www.jazzflits.nl. Alle columns die ik voor JazzFlits schrijf post ik ook op deze website. 

JazzFlits nr. 189, 17/12/2012

INSPIRATIONAL VOICES

Nu ik anderhalf jaar in New York woon, ben ik veel beter gaan beseffen waar jazz muziek echt vandaan komt. Dit semester neem ik lessen van Charenee Wade, zij is van Afro-Amerikaanse afkomst en dat zie je en hoor je. Tijdens mijn eerste lessen gingen we terug naar de basis: slavenliederen, blues, gospel en ragtime. Het was erg confronterend om in een kamer te zijn met iemand die zoveel soul heeft als zij. Om mij wat te ontdooien en te bevrijden van mij Nederlandse ‘doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg’ mentaliteit, leek het haar een goed idee als ik eens een gospeldienst zou bijwonen. Aangezien mijn vriendinnen op bezoek waren en zij zoveel mogelijk het Amerikaanse leven wilde proeven, besloten we met z’n allen naar de Abyssinian Baptist Church te gaan waar het gospelkoor ‘The Inspirational Voices’’  zou gaan optreden.

We kwamen binnen en ik moet zeggen dat ik me nog niet bepaald bevrijd voelde tussen alleen maar zwarte mensen met mooie kleren aan die elkaar allemaal leken te kennen. En nog minder toen een oudere man mijn vriendin onder veel rambam uit de kerk wilde zetten nadat ze een foto maakte met haar telefoon terwijl iedereen om ons heen foto’s nam. Gelukkig werd de man even ernstig toegesproken en mocht mijn vriendin gewoon blijven zitten. Terwijl wij nog een beetje van de schrik bekwamen, startte het koor met het eerste lied ‘Magnify the Lord’. Langzaam begonnen onze voeten mee te stampen, bij het tweede lied begonnen onze heupen te wiegen, bij het derde lied klapten onze handen, bij het vierde lied stonden we op, bij het vijfde lied hoorde ik een voorzichtige ‘Halleluja’ naast me en bij het zesde lied zongen we luidkeels mee. Toen nam het koor een korte pauze en kwam er een oud vrouwtje het podium oplopen. Ze had god gevonden nadat ze drie hartaanvallen had overleefd en zong het lied ‘Since Jesus Came into My Heart’. Meteen begreep ik hoe ze die drie hartaanvallen had overleefd; ze was een engel. Dat moest wel want ze had zo’n on-ge-loof-lijke stem. Jong, helder en diep en de hele kerk viel stil… Ik keek om me heen en hier en daar zag ik mensen huilen of met opgeheven armen naar boven kijken. Op dat moment had ik me bijna bekeerd.

Nadat de mensen om mij heen hun tranen hadden gedroogd en we weer in de banken zaten, kwam het koor weer op voor het lied ‘Something about the name Jesus’. Onze voeten begonnen langzaam mee te stampen, onze heupen begonnen te wiegen en onze handen klapten. Bij het lied ‘Who’s on the Lord side’ stonden we op en zongen mee: Stand up, if you’re on the Lord’s side. Get up, if you’re on the lord’s side, stand up, get up, stand up!…

Het was erg interessant om in een echte Afro-Amerikaanse kerk te ondervinden waar jazz vandaan komt. Ik heb het daar gezien en gevoeld. Toen ik een week later les had van Charenee Wade begonnen mijn voeten te stampen, mijn heupen te wiegen, mijn handen te klappen en was ik bevrijd.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *